ဘဝမွာ ေမ့မရတဲ့ေန့ေတြက အေတာ္မ်ားလွသားရယ္။ ကၽြန္မလို ဘယ္အရာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မွတ္မိေနတတ္တဲ့သူ အတြက္ေတာ့ ေန ့အေတာ္မ်ားမ်ားက မေမ့နုိင္စရာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ။ ဒီေန ့ေတာ့ ေမေမ့ကို အေတာ္ပဲ သတိရလွပါတယ္။ ကၽြန္မက သာသမီးေလးေယာက္ထဲမွာအၾကီးဆံုးဆိုေတာ့ ေမေမ့ရဲ့ အတုိင္ပင္ခံ၊ တီးတိုးေဖာ္ျဖစ္ရတာ မဆန္းလွေပမဲ့ တစ္ခ်ိဳ ့အရာေတြကို အိမ္ရဲ့အေဝးမွာပဲ အျမဲရွိေနတတ္တဲ့ ကၽြန္မကို မေျပာပဲ ေမေမတစ္ေယာက္တည္း ေျဖရွင္းရတာမွာကိုေတာ့ မလိုခ်င္တာ အမွန္ပင္။တစ္ခါတေလ "အေမ" ဆိုေသာ မိခင္ေတြေလာက္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူ ဒီကမ ၻာမွာ ရွိလိမ့္မည္ မထင္လို ့ ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ပညာေရးမွာ ဆံုးခန္းတုိင္ေအာင္ သင္ခြင့္မရခဲ့ေပမဲ့ သားသမီးေတြအားလံုးကို ဘြဲ ့ေတြ၊ ဒီပလိုမာေတြ တသီတတန္းနဲ ့ ျမင္ခ်င္တဲ့သူကလည္း အေမပါပဲ။ သာမာန္လယ္သမားမိသားစုကပဲ ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ေမေမ့အတြက္ သူကၽြမ္းက်င္ရာ မိရိုးဖလာ လယ္လုပ္ငန္းကိုပဲ ဦးစီးလုပ္ကိုင္ျပီး သားသမီးေတြမ်က္ႏွာမငယ္ေစေရး ကိုယ့္က်န္းမာေရးေတာင္ မငဲ့ပဲ ၾကိဳးစားခဲ့တာေတြ ေတြးမိေတာ့ ဝမ္းပဲသာသလိုလို ဝမ္းပဲနည္းသလိုလို။
ေဖေဖကေတာ့ ရံုးအလုပ္ကိုပဲလုပ္ခဲ့သူျဖစ္တဲ့အတြက္ ခရီးထြက္ေနရတဲ့အခ်ိန္လည္းမ်ားကာ အားလပ္ခ်ိန္မွသာ ေမေမ့ကို ကူညီနုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို ့ငယ္ငယ္ကဆိုလွ်င္ ေမေမက သူ ့လယ္လုပ္ငန္းနဲ ့ ပတ္သက္သမွ် ဘယ္လိုအလုပ္မ်ိဳးကိုမွ မကူေစပဲ စာကိုသာ ၾကိဳးစားက်က္မွတ္ေစလိုပါတယ္။ သိုေပမဲ့ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို ့ေမာင္ႏွမေတြ ေမေမနဲ ့အတူလယ္ကြင္းေတြဆီသြားလို ့ ရွိသမွ်အလုပ္ေတြကူလုပ္ရတာ တကယ္ေပ်ာ္စရာပါပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ဟာ ပဲစိုက္ထားတာ ခူးဆြတ္ခ်ိန္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေနပူပူမွာ အကၤ်ီလက္ရွည္၊ လံုခ်ည္ရွည္/ေဘာင္းဘီရွည္ နဲ ့ လက္အိပ္ေတြစြပ္ ေခါင္းေပါင္းေတြေပါင္းကာ ပဲတီစိမ္း ခူးထြက္ၾကပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီ့အတြက္ မုန္ ့ဖိုးလည္း ရသျဖင့္ ေက်ာင္းပိတ္ထားတဲ့အခ်ိန္ အပိုဝင္ေငြရွာသလိုပါပဲ။ ပဲတီစိမ္းအပင္ေလးမ်ားက ေျမျပင္မွ တစ္ေတာင္မေက်ာ္တဲ့ အနိမ့္ပင္ေလးမ်ားျဖစ္ျပီး ပဲေတာင့္ေလးေတြစထြက္ခါစတြင္ စိမ္းေနကာ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ အမည္းေရာင္ေလးေျပာင္းကာ မွည့္သြားတတ္သျဖင္ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာ ခူးဆြတ္ရပါတယ္။ မနက္ပိုင္းစခူးကာစမွာ ေနလည္းသိပ္မျပင္းပဲ အခ်င္းခ်င္းစကားေျပာ၊ စေနာက္ျပီးခူးသျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္သြားမွန္းမသိပဲ ေန့လည္စာကို အိမ္ကထည့္လာတဲ့ ထမင္းခ်ိဳင့္ၾကီးခ်ိဳင့္ငယ္နဲ ့သစ္ပင္ရိပ္မွာ စားၾကသည္မွာ အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသည္။ ေန ့လည္ပိုင္းတြင္ေတာ့ ေနအရမ္းပူတဲ့အတြက္ သူမ်ားေတြဆင္းသြားၾကခ်ိန္မွာ ကၽြန္မဘယ္လို ့မွ မဆင္းနုိင္ေပ။ ေနပူပူေအာက္တြင္ အၾကာၾကီးေနပါက မ်က္လံုးေတြျပာကာ ခ်ာခ်ာလည္မူးတာမွ ဘယ္လို ့မွ မတ္တတ္ရပ္လို ့မရေအာင္ မူးတတ္တဲ့ ကၽြန္မ အဲ့အခ်ိန္မွပင္ အျခားေန ့စားအလုပ္သမားမ်ားဘဝကို စာနာမိပါေတာ့တယ္။ ရာသီခ်ိန္အလိုက္ေပၚလာတဲ့ လယ္ယာနဲ ့ပတ္သက္တဲ့အလုပ္ေလးေတြသာ လုပ္ျပီး ဘဝအတြက္ ေျဖရွင္းေနရတဲ့ သူတို ့ကိုၾကည့္ရတာ အပူအပင္မရွိ အျမဲေပ်ာ္ေနတတ္သလိုပင္။
ေနအနည္းငယ္က်သြားခ်ိန္က်မွ တစ္ခါ ျပန္ျပီး ပဲဆင္းခူးတဲ့ ကၽြန္မကို သူတို ့က ျမိဳ့ၾကီးသူလို ့ ေနာက္ၾကပါေသးတယ္။ အမွန္ေတာ့ ျမိဳ့မွာပဲ ေမြးေမြး၊ ရြာမွာပဲေမြးေမြး ခံနုိင္ရည္ရွိမွု၊ မရွိမွုနဲ ့သာ ဆိုင္တဲ့အတြက္ အားလံုးတူတူပဲလို ့ေတာ့ထင္ပါတယ္။ ေမာင္ေလးက အၾကမ္းခံနုိင္သူပီပီ ေမေမရဲ့အလုပ္ေတြမွာ ဘယ္ေနရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကူညီနုိင္ေပမဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ ဘယ္မွာမွ အလုပ္မျဖစ္ပါ။ မိုးတြင္းၾကီး လယ္ကြင္းေတြဘက္မ်ား လုိက္သြားမိလွ်င္ တစ္လမ္းလံုး တဘိုင္း ဘိုင္း ေခ်ာ္လဲတတ္သျဖင့္ ေနာက္ဘယ္သူမွ ကၽြန္မကို ေခၚမသြားေတာ့ပါ။ ကိုယ္သံုးမရတာေတြကေတာ့ ေျပာရင္ေတာ့ အေတာ္ရွည္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ပဲခင္းထဲသြားျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းေလးပဲ ဆက္ပါရေစ။ ပဲခင္းထဲကို ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာ အစံုအလင္နဲ ့ဆင္းခူးခဲ့တာေတာင္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္လို ့ညေရာက္တဲ့အခါ လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြက ယားလာပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ပဲတီစိမ္းအပင္နဲ ့အသီးေလးေတြမွာ အေရးျပားကို ယားေစတဲ့ အေမႊးႏုေလးေတြ ရွိေနတတ္တာလို ့ေမေမေျပာမွပဲ သိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ့ေန ့ညက ေဆးလိမ္းအိပ္ျပီး ေနာက္ေန ့ေမေမတို ့နဲ ့ဆက္လိုက္သြားျဖစ္ပါတယ္။ မုန္ ့ဖိုးရမွာဆိုေတာ့လည္း ရင္းရမွာေပါ့လို ့ပဲ ေတြးမိခဲ့တယ္ေလ။
ေနာက္ပိုင္း ဆယ္တန္းေျဖျပီးတဲ့ႏွစ္မွာေတာ့ တစ္ေန ့ေမေမကပဲခင္းေဆးသြားဖ်န္းမယ္ဆိုျပီး ေမာင္ေလးနဲ ့ သြားဖို ့ျပင္ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း လိုက္ခ်င္တယ္ဆိုျပီး အတင္းမရမကပဲလိုက္သြားျဖစ္ပါတယ္။ ပဲတီစိမ္းအပင္ေလးေတြ တစ္ထြာေလာက္ထြက္လာခ်ိန္ကစျပီး ပိုးသတ္ေဆး၊ အပင္အားေဆး၊ အသီးအားေဆး စသျဖင့္ ေဆးေပါင္းမ်ားစြာ တစ္ပါတ္တစ္ခါေလာက္ဖ်န္းေပးရပါတယ္။ ကၽြန္မတို ့ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းကေတာ့ ေမေမပဲသြားျပီး ၾကီးၾကပ္ကာ လူငွားျပီး ေဆးဖ်န္းခိုင္းတတ္သျဖင့္ ဘာဆိုဘာမွပင္ မသိခဲ့ပါ။ တကယ္ေတာ့ ေဆးဖ်န္းရတာလည္း မလြယ္ေၾကာင္းကို ကုိယ္တုိင္လုပ္ရမွပဲ သိရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မတို ့အဲ့ဒီ့အရပ္မွာေတာ့ တြင္းေရလံုးဝတူးလို ့မရပဲ မိုးရာသီတြင္ မိုးေရ၊ ေႏြနဲ ့ ေဆာင္းတြင္ ကန္ေရသာ အားျပဳသံုးစြဲၾကတဲ့အတြက္ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေရကန္ရွိတတ္ရာ စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ ပဲတီစိမ္းခင္းေတြနဲ ့ ေရကန္နဲ ့က ၁၀မိနစ္ လမ္းေလွ်ာက္စာေလာက္ေဝးသျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္ေဆးဖ်န္းမည္ဆိုလွ်င္ တစ္ေယာက္က ေရထမ္းေပးရပါတယ္။ ေဆးဖ်န္းတဲ့ ေကာ္ပံုး တစ္ပံုးကို ေရထမ္းတစ္ပံုး ဆန္ ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရတစ္ထမ္းကို လူႏွစ္ေယာက္ကတစ္ေၾကာင္း ေဆးဖ်န္းလို ့ ရပါတယ္။ ေမေမဖ်န္းမယ္ဆိုျပီးလြယ္ထားတဲ့ ေဆးပံုးကို အတင္းလု၊ သမီးဖ်န္းခ်င္တယ္ဆိုျပီး ဟန္တျပင္ျပင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို ေမေမက သိပ္ေတာ့ယံုၾကည္ပံုမရပါဘူး။ ကၽြန္မကလည္း တီဗြီေၾကျငာေတြထဲက မင္းသမီးေလးေတြ ေဆးျဖန္းပံုေတြကို အားက်ျပီး မွတ္ထားတာဆိုေတာ့ ဘယ္ရမလဲ သီခ်င္းေလးဆိုျပီး ဖ်န္းရခ်ည္ရဲ့ေပါ့ေလ။
အပင္အားေဆးမွုန္ ့ေတြ ထည့္ေဖ်ာ္ျပီး ကၽြန္မေက်ာေပၚေရာက္လာတဲ့ ေရထမ္းတစ္ပံုးစာ ေဆးပံုးကို လြယ္ျပီး မတ္တပ္ရပ္ခ်ိန္မွသာ အေတာ္ေလးမွန္း သိရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ မလုပ္နိုင္ရင္ ေမေမလုပ္ရမွာဆိုတဲ့ အေတြးနဲ ့ပဲ အားစိုက္ျပီးလြယ္ လက္တစ္ဘက္ကလည္း ေရကို ခ်ဴ၊ တစ္ဘက္က အပင္ေလးေတြကို ႏွ႔ံ ႏွံ ့စပ္စပ္ေရာက္ေအာင္ ဂရုစိုက္ျပီးဖ်န္းရပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုနုိင္ဖို ့ဆိုတာ ေဝလာေဝးလို့ ေက်ာေပၚကပံုးကိုပဲ မနည္း အားတင္းလြယ္၊ လက္ေတြေညာင္းေအာင္ ေရခ်ဴရသျဖင့္ ဒါေတြ ေမေမလုပ္ခဲ့တုန္းက ဘာညည္းသံမွ မၾကားရပါလားလို ့ေတြးမိပါတယ္။ ေမေမက ရရဲ့လား သမီးလို ့ ေမးတာကို အိုး ရတာေပါ့ ဒါေလးမ်ား ေအးေဆး ဟု ေျဖကာ တစ္ဘက္လွည့္ေရာက္မွ လွ်ာထြက္ရပါေတာ့တယ္။ ကံေကာင္းတာကေတာ့ ေဆးဖ်န္းခ်ိန္ဟာ ေနသိပ္မျပင္းခင္ မနက္ပိုင္းနဲ ့ ေနက်သြားခ်ိန္ ညေနေစာင္းေလးမ်ားသာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေနပူပူကို ေၾကာက္တဲ့ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အနည္းငယ္သက္သာလွပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ့ဒီ့ေန ့က ေမေမက ေဆးပံုးေတြအတြက္ ေဆးပဲစပ္ေပးကာ ကၽြန္မနဲ ့ေမာင္ေလးက ေဆးဖ်န္းျပီး ေမေမငွားထားတဲ့ တစ္ေယာက္က ေရထမ္းေပးပါတယ္။ ေမေမကေတာ့ ၉ပံုးတိတိ ေဆးဖ်န္းနုိင္တဲ့ ကၽြန္မကို အနည္းငယ္အံ့ၾသေနခဲ့ျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္မွပဲ သမီးပုခံုးျပစမ္းဆိုကာ ေဆးလိမ္းေပးပါေတာ့တယ္။
တကယ္ပဲ ကၽြန္မပုခံုးႏွစ္ဘက္စလံုး ေဆးပံုးလြယ္ထားခဲ့တဲ့အရွိန္နဲ ့ အေရျပားေတြပြန္းျပီး အနီေရာင္အေၾကာင္းေလးမ်ားျဖစ္ေနတာကို ၾကည့္ျပီး ေမေမက ဘယ္လိုသိတုန္းလို ့ ေမးေတာ့ "ကိုယ္ေမြးထားတဲ့ သားသမီးပဲကြယ္ ဘယ္သူက ဘယ္ေလာက္ခံနုိင္တယ္၊ မခံနုိင္ဘူးဆိုတာ သိတာေပါ့တဲ့။ ဒါေပမဲ့ သမီးက ေတာ္ေတာ္အေက်ာမာတယ္။ မခံနုိင္ေတာ့ရင္လည္း ဆက္မလုပ္ပဲ ရပ္ပစ္လုိက္ေပါ့" လို ့ ဆူတာကို "ေမေမကလည္း သမီးမလုပ္ရင္ ေမေမလုပ္ရမွာေပါ့" လို ့ေစာဒကတက္မိပါေသးတယ္။ ဒါေတြက ဟိုးအရင္ကတည္းက လုပ္ဖူးတဲ့သူကေတာ့ ဘယ္ပင္ပန္းမလဲ၊ အက်င့္မရွိတဲ့သူအတြက္က်ေတာ့ မခံနုိင္ဘူးေလ တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မေပ်ာ္ပါတယ္။ အဲ့ေန ့ညမွာေတာ့ အေတြ ့အၾကံဳသစ္ေတြရတဲ့အတြက္ရယ္၊ မတူညီတဲ့ လူေနမွုဘဝေတြထဲမွာ ကိုယ္တုိင္ပါဝင္ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ရယ္၊ ေမေမအလုပ္မွာ ႏွမ္းတစ္ေစ့စာေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ကူညီခြင့္ ရျခင္းအတြက္ရယ္ အားလံုးအတြက္ ေမေမ့ကို ေက်းဇူးတင္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို ့ကို ဒီေနရာေရာက္ေစဖို ့အတြက္ ေမေမရဲ့ပုခံုးေတြ၊ လက္ေတြမွာ ကၽြန္မရခဲ့တဲ့ ပုခံုးက ဒဏ္ရာေလးထက္မ်ားတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိေနလိမ့္မလဲလို ့ေတြးရင္း အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ကၽြန္မ ညသန္းေခါင္မွာ ေဖေဖနဲ ့ေမေမ့ကို တိတ္တိတ္ကေလး သြားကန္ေတာ့ ခဲ့မိပါတယ္။
No comments:
Post a Comment